Toot-toot-toot-toot-toot

'Sira ba itong telepono?! Kangina pa ko tumatawag eh, hindi mag-ring!', inis na sambit ni itay.

'Huh? nakabayad naman tayo, ah? Anak, paki-tingnan mo nga yung sinasabi ni itay mo', sagot ni inay.

'Sige nga, 'tay, dial ka ulet', sabi ni anak.

'Tay! Eh talagang di magri-ring yang tinatawagan mo! Number natin yang dina-dial mo, eh.'

'Ha? Ay, oo nga. Buti walang sumagot. Hehe'.

Six Fortynine

Magkakwentuhan kami ni kumpareng karatig-bahay ko. Sabi ko, 'Pare pag ikaw ang nakakuha nang 340 Million Jackpot sa Lotto, ano una mong gagawin?'

Sabi ni pare, 'Naku, repapips, sa totoo, 'di ko alam ang gagawin ko. Pero isa lang ang sigurado- mapapasigaw ako ng malakas.'

Lumipas ang magdamag.

Wala akong naulinigang sigaw.

Buyangyang

Ewan.

Hinding hindi ko maiintindihan kung paanong hinahayaan ng mga magulang ang mga batang yagit na nakabuyangyang ang hubad na katawan habang nakatanghod upang humingi ng konting limos.

My Love Story

(Para in sa season, dapat daw magsulat naman ng blog tungkol sa love story. Kaya eto na, 'di ko na patatagalin, isusulat ko na ang love story ko......)

____________________
My Love Story






-the end
____________________

Burn

Animo'y nakikipagharutang sumayaw-sayaw sa ihip ng hangin ang apoy na unti-unting tumutupok sa mga sulat mo.

-habang patuloy ang pag-akyat nang usok sa kalangitan, kasabay nang paglipad nang mga nakasulat na pangako mong muli kang magbabalik.

Wala nang apoy.

Wala nang usok.

Wala na ang mga pangako.

Without Goodbye

Natanaw ko pa habang unti-unti ka nilang ibinababa sa tatlong baitang na hagdan pasakay sa sasakyang maghahatid sa 'yo.

Sa likod mo'y mabining sumusunod ang ilang kataong nangakasuot nang madidilim na salamin at na bumabagay sa mga itim ding kasuotan.

Ihahatid ka na nila.

Habang ako'y mag-isang nakatunghay sa 'di kalayuan at ni hindi magawang lapitan ka't tingnan.

Kahit man lang sa huling sandali.

Turned Off

Akalain mong nagkasolo kami ni super duper crush kaninang umaga sa elevator. Sa tagal-tagal nang panahon na hanggang sulyap lang ako sa malayo sa kanya, nabigyan ako ng pagkakataon na makatabi sya at malanghap ang pabango nya sa loob ng elevator-na kaming dalawa lang at walang ibang tao.

Maglalakas loob na sana akong magpakilala nang biglang nag aberya at tumigil ang elevator.

Sabay biglang napamura sa inis si super duper crush. Mura nang mura habang panay ang sulyap sa relo nya.

Tumigil lang ang litanya ng mura nang muling umandar at umakyat patungo sa destinasyon naming 39th floor.

At paglabas nang elevator ay hindi ko na sya crush.

Silip

"Pre, kung halimbawa sumakay ka sa jeep at may nakita kang magandang chicks, sa'n ka uupo-sa tabi nung chicks? O sa tapat? "




"Depende, pre, kung ano ang suot."

XL

Driver: Makiusog-usog lang po dito sa kaliwa, oh... walo-han ho iyan. Sige na po, para makalakad na.

Pahinante: Pre, 'di na kasya. Me dalawang mataba sa kaliwa.

Sad to Belong

Kung bakit ko ba naman kasi naisipan pang patugtugin yung mga mp3 files dito sa computer.

Naalala ko tuloy si Karmelo.

Unlitxt

May mga text messages na sadyang nakakainis basahin.


,kuya..
,lp8 na..
,qme..Wer..
,nah poh..Qau?
From: +63915xxxxxxx
6:29pm 16-DEC-08

Under The Table

Katotohanan ng buhay:

Masarap ang buhay ng mga nasa Purchasing Department kapag Christmas Season.

Veil Sponsor

kahit dati pa naman, pareho nating sinasabi na naka move on na tayo.

tama naman, di ba? what else should we do? eh moving on is the most logical thing to do.

kanina lang, nagtext ka pa sa akin. patunay na hindi na tayo war. we managed to keep our 'friendship' and our communication lines open despite of what happened.

sabi mo sa text:

"best, sana you'd accept my request. we chose you to be a part of our secondary sponsors."

syempre umoo naman agad ako. patunay na hindi na tayo war. patunay na naka move on na nga tayong dalawa despite of what happened.

kahit na nga ba ako ang mag-shoulder nang gastos sa gown ko.

kahit na nga ba kakailanganin kong mag-leave sa trabaho para sa mga rehearsals at sa mismong wedding day.

kahit masakit.

kahit umiyak ako kanina nang nabasa ko ang text mo.

dahil naka move on na nga tayo.

Friendster

Dalawang taon na rin pala mula nang huli kitang makitang malungkot.

Ngayon, nadaanan ko lang sa listahan nang friendster updates yung profile mo. May bagong posted picture ka kasi.

Mukhang masaya ka naman; kasi ang luwang ng ngiti ninyo nang lalaking nakayakap sa'yo.



-ex

Passing the Torch

Reporter: Mayor, how do you answer the question raised by your constituents why you chose your son to be the head of the City Development Council?

(interpretation: Mayor, ano po ang masasabi ninyo sa tanong ng mga nasasakupan nyo kung bakit ang anak nyo na hindi naman government official ang pinili ninyong mamuno sa City Development Council?)

Mayor: You know, my son is very much capable to do the job. I believe in what he can do for the development of our beloved city.

(interpretation: Tinatanong pa ba yan? Last term ko na. Kailangan ngayon pa lang eh makilala na si Dyunyor at mabigyan nang mas maraming exposure. Tingin nyo ba aalis ako ng ganun-ganon na lang sa City Hall? Ano, bale?)

Counter Offer

"Magreresign ka?! Bakit, san ka lilipat?", pagulat na tanong ni Rico kay Joey Boy.

"Shhh", sabing ngingiti-ngiti ni Joey Boy. "Wag kang iskandaloso, diyan, parekoy. Alam mo,yun ang naisip kong pwedeng technique para tumaas ang sweldo ko".

"Ha? What do you mean, pare?", sabi ni Rico.

"Utakan lang yan, Rico babeh. Kita mo, ni hindi tayo na-increase-an ngayong taon na 'to. Lumaki ang Sales, pero tayong mga nagpapakahirap magbenta, ni hindi mabigyan nang kahit pisong increase. Pa'no ka naman dun?", sagot ni Joey Boy.

"O? E dahil dun magreresign ka na?", ani Rico.

"Tsk! Ganito nga, parekoy, ang plano", sabi ni Joey Boy. "Kunyari lang yung resignation ko. Pagpasa ko ng resignation letter at kinausap ako ni Boss, sasabihin ko, me offer na mas mataas sa akin sa ibang company. Syempre dahil above quota ako last year, pipigilan nya ako. Magbibigay sya nang counter-offer sigurado. O? Gets mo? Easy money, parekoy! Utak ang kailangan para umasenso!"

"So parang mananakot ka lang pala pero di ka magreresign? Parang blackmail ata yan, Joey Boy", ani Rico.

"Eh, pare, sabi naman sa'yo, kailangan dito, utak. O, naka-draft na 'ko nang resignation letter ko, baka gusto mong kopyahin. Sumabay ka na sa pagreresign ko, pare, para pareho tayong me increase."

"Ikaw na muna, pare. Pag ayos yang gimik mo, susunod ako."

At tulad nang inaasahan ni Joey Boy, pinatawag nga sya nang Boss para kausapin.

"Joey Boy, you've been one of our top performers last year. Can't you stay and still be a part of us?", bungad ni Boss.

"Sir, I've got a better offer sa kabilang company. 5K higher than my current salary, plus they have rice and transpo allowance, Sir.", pagmamalaking sagot ni Joey Boy. Ngayon pa lang ay nag-iisip na sya kung magkano ang Counter-offer na ibibigay nang Boss nya.

"Well, Joey Boy, I've got to tell you that I was planning to give you a promotion next month. However, I think you've found a great job out there so I wouldn't stop you from having it.", sabi nang Boss nya habang inilahad ang kamay upang kamayan sya. "Congratulations, Joey Boy on your new job. And Goodluck".

You've Got M@il

Ito na yata yung pinaka shocking na email na natanggap nya sa buong buhay nya.

"Oy, bro., ok ka lang diyan?", tanong ng officemate nyang si Jae pagkakita sa kanyang nakatulala sa harap ng computer.

"Oo, bro", sagot nya.

Email yun galing kay Rob, kababata at bestfriend nya since grade school. Tumuntong ng High School at hanggang College, pareho sila nang kursong kinuha sa isang sikat na State University.

Simula pa lang, halos magmahalan silang parang magkapatid. Hindi sila halos mapaghiwalay. Pareho sila nang tipong damit, pagkain, laruan. Palibhasa'y pareho rin silang matalino at mayaman kaya hindi sila nahirapang piliin ang gustong pasukang eskwelahan.

Napilitan lang silang magkalayo nang magpasyang mag migrate na sa California ang pamilya ni Rob, habang siya naman ay nakapasok na sa isang Ad agency sa Ortigas.

At ngayon, makalipas ang anim na buwan mula nang lumipad patungong California, natanggap niya ang isang email na talagang nagpagulantang sa puso at isip nya.

Sabi sa email ni Rob:

>>>>> Pare it took me so long to say this. At pinagsisisihan kong hindi ko nasabi sa'yo back when I was still in the Phils. I just needed to gather this courage to say this to you. At pagkatapos nito'y pwede mo na kong itakwil. Kalimutan kung iyon ang sa tingin mo ay nararapat. Gusto ko lang malaman mo-I LOVE YOU SO MUCH, PARE<<<<<

Si Rob na itinuring nyang kapatid at bestfriend simula't sapul ay may lihim palang pagtingin sa kaparehong kasarian. Hindi niya lubos-maisip na mamahalin siya ni Rob nang katulad nito.

Makalipas ang ilang oras ding pag-iisip ay ipinasya nyang sagutin ang email ng kababata.

>>>>>> I'm flying to California next week, Rob. I LOVE YOU TOO, PARE<<<<<

Patikim ng Pinya

'WAPAK!!!!'


Bumakat sa pisngi nya ang kamay ng dalagang gigil na gigil na umalis pagkasampal sa mukha nya.


"Bakit ba, anak, ha?", ang sabi nang nanay nyang pabiglang lumapit sa kanya.


"In-oper ko lang naman, Nay, yung promo natin, eh", mangiyak ngiyak nyang sabi habang hinihimas ang nag-iinit pang pisngi. "Tinanong kasi nya kung magkano daw itong hotdog".


"O, eh bakit ka ngarod sinampal?, anang ina.


"Eh, sabi ko, 'Miss, iyo na yang hotdog ko, basta't bibilhin mo ireng dalawang itlog ko'. Eh 'di ba Nay, me promo tayong buy 1 take 3, Nay?, paliwanag nya sa Ina. "Tapos yun, Nay, bigla na lang bumalatay sa mukha ko yung kamay nya!"


"Sya, hamo na yun", sabi na lang ng ina. "Bukas, me bago tayong mga parating na paninda. Mag-isip ka nga anak ng bagong promo para gumanda naman ang benta natin."


"Ano po bang ititinda natin bukas, Nay?"


"Pinya, anak".


Unti-unting nagliwanag ang mukha nya sa naisip na promo.

Happy Birthday, Ronnie

Alas Onse na ng gabi sa Kalye Mata.

Patuloy sa pagkabog ang videoke sa saliw ng kantang Laklak at Alapaap. Manaka-naka'y sinasalitan ito ng sabay-sabay na pag-awit ng "Happy Birthday, Ronnie!!!"

Lasing na ang grupo at nagkakatuwaan; habang sa katabing bahay ay patuloy sa pagpalahaw ng iyak ang isang sanggol.

Alas Dos na ng umaga sa Kalye Mata.

Tila ilang beses nang nagpaulit-ulit ang pagkanta ng Laklak at Alapaap. Lango na ang lahat at di na mabigkas ng wasto ang pag-awit ng Happy Birthday, Ronnie!!!!

Wala pa ring tigil ang pag-iyak ng sanggol; habang ang pulis na ama nito'y matamang nakatitig sa treinta'y otsong baril.

Alas Tres na ng umaga sa Kalye Mata.

Mahimbing na natutulog ang sanggol.

Payapa na ang paligid.

Sa Veranda

Kahit papaano'y inihanda na nya ang sarili na tatanda siyang dalaga. At dahil ito sa Tatay nya. Aywan ba nya kung dapat syang magtanim ng galit dito. Pero sa tuwina'y parang lagi na lamang itong balakid sa isyung pag-ibig ng buhay nya.

Tandang-tanda pa nya noong 3rd year college sya. First-time nyang magpatuloy ng manliligaw sa bahay. Hindi pa halos nakakaupo ang binata ay tila mauupos na itong parang kandila sa takot sa Tatay nya.

"Ilang taon ka na ba Hijo? Nagtatrabaho ka na ba? Alam mo bang noong panahon namin ay kahihiyan kung manliligaw kami na hindi namin kayang pakainin ng tatlong beses isang araw ang babaeng napupusuan namin?"

At bilang pagwawakas, "Bumalik ka na lang ulit, hijo, kapag gradweyt ka na at kaya mo nang buhayin ang anak ko."

Masamang-masama ang loob nya sa kanyang Tatay noon. Hiyang-hiya rin sya sa manliligaw.

Maliban sa pagiging masungit sa mga nanliligaw sa kanya, wala naman syang natatandaang anumang pangit pang ugali ng ama. Alam nya ang hirap na dinanas nito mapagtapos lang sya sa kolehiyo. Undergraduate ang Tatay nya pero nagsikap na magtrabaho alang-alang sa pag-aaral nya at para matustusan ang pang-araw araw nilang pangangailangan. Wala rin itong bisyo. Bihirang bihirang tumikhim ito ng alak. Kung may isa itong masasabing bisyo, ito ang madalas na pag-inom ng kape.

Minsang may isang binatang naglakas-loob na dumalaw, halos naka-dalawampung minuto pa lang sa pagkakaupo ay nagparamdam na ang Tatay nya.

"Wala ka bang pasok bukas, binata?", bungad ng Tatay nya.

"Naku wala po," sabi ng manliligaw. "Pa extra extra ako diyan sa pagpasada ng jeep. Eh mukhang maulan bukas kaya nakakatamad hong mamasada."

"Eh mabuti pa ikaw at walang pasok. Alam mo bang iyang si Emily ko eh gigising pa ng maaga bukas? Me pasok pa kasi yan sa trabaho eh. Kaawa awa naman kung mahuli sa pagpasok.", medyo pa sarkastikong tugon ng ama. "Atsaka medyo gumagabi na, wari ba'y gusto na rin naming matulog. Hindi ba, Emily?"

Hindi na nya hinintay ang anupamang sasabihin ng ama at hinila na ang manliligaw palabas ng bakuran.

Kapag balik nya sa bahay ay gusto nyang mainis sa sinabi ng ama. "Mag-init ka nga ng tubig Emily, at ipagtimpla mo ako ng kape."

"Akala ko ba'y matutulog na kayo?," halos pa dabog nyang sabi. Salamat na lang at sinenyasan sya ng ina para huwag nang magpakita ng inis sa ama.

Ito ang dahilan kung bakit hindi nya mapatuloy sa bahay si Ed, ang kaopisinang kasintahan na nya ng may limang buwan.

"Hindi mo kasi kilala ang Tatay ko, eh" sabi nya nang muling igiit ni Ed na gusto na nitong makilala ang mga magulang nya.

"Eh, pa'no? Akala ko ba gusto mo na ring makasal tayo?" sabi ni Ed. "Kailangang makilala na rin ako ng mga magulang mo para naman maipakita kong tapat ako sa hangarin ko sa'yo."

"Ed, baka kasi..."

"Emily, hindi natin malalaman kung hindi natin susubukan"

"Sige, sa linggo ng gabi...."

Dalawang gabi rin syang hindi halos makatulog habang iniisip ang mangyayari sa Linggo. Inihanda na nya ang sarili sa anumang sasabihin ng ama.

Dumating si Ed na may dalang bulaklak para sa kanya at para sa Nanay nya. Matapos maiabot ang mga bulaklak ay magalang itong nagpakilala sa kanyang mga magulang. At binanggit ang malinis na hangarin nito sa pagdalaw sa anak nila.

"Emily," banggit ng Tatay nya. "Mag-init ka, anak, ng tubig at ipagtimpla mo kami nitong si Ed ng kape."

"Halika doon sa veranda, binata. Doon kata maghintay kay Emily. Malamig ang hangin, tamang-tama sa mainit na kape".